LANG OP REIS

Assam Bangladesh Belgie Bosnië Cambodja China Cyprus Denemarken Duitsland Egypte Engeland Finland Frankrijk Hongarije India Indonesië Iran Italië Kroatië Kurdistan Kyrgyzstan Laos Luxemburg Maleisië Meghalaya Mizoram Mongolië Montenegro Marokko Nagaland Nederland Nepal Noorwegen Oekraïne Oezbekistan Oostenrijk Pakistan Polen  Portugal Schotland Slovenië Slowakije Spanje Tajikistan Thailand Tsjechië Tunesië Turkije Turkmenistan Vietnam VS Wales Zweden Zwitserland

Zomaar een rijtje landen waar ik (meerdere keren) ben geweest. Meestal op de fiets, soms te voet. Hoe mooi is dat!

Niets is heerlijker dan een leven op de fiets. Mijn tweewieler als thuisbasis en als maatje. Je kent dat misschien wel. Je maakt een smakker en wanneer je weer opkrabbelt kijk je eerst of je fiets nog in orde is. Daarna kijk je pas naar de bloedende schrammen op je lijf. Nou, dan heb je het fietsen flink te pakken. Ik in elk geval wel…

Zoals de meeste mensen had ik gewoon een baan en drie of vier weken zomervakantie. Al kon ik er het hele jaar van dromen, pas op het laatste moment besloot ik waar ik heen zou gaan. Ik ging niet altijd fietsen. Soms maakte ik een voettocht. Drie weken de bossen in, de heuvels of de bergen over met mijn huisje op de rug. Turkije, Ardennen, Pyreneeën, Joegoslavië (toen nog). Een enkele keer ging ik ‘backpacken’ maar dan liefst wel op minder bekende plekken. Finland, Marokko, Tunesie. Maar het meeste was toch wel fietsen. Solo.

Solo? Jawel…. Heerlijk in mijn eigen tempo, mijn eigen weg. Sommige mensen denken dat je daar asociaal van wordt maar echt, het tegendeel is waar. Ik ontmoet veel meer mensen juist omdat ik alleen ben. En omdat ik alleen ben zoek ik vaker het contact op met anderen. En als vrouw alleen is het nog mooier. Niet alleen word ik verwend en gerespecteerd door de mannen maar ben ik in de (vaak separate) vrouwenwereld altijd weer warm verwelkomd. Je moet er wel tegen kunnen natuurlijk want je krijgt veel over je heen, kopje onder in andere culturen.
Maar ook in de stilte of juist het lawaai van de natuur vind ik het heerlijk om alleen te rijden. Gewoon eens aan de kant zitten en om me heen kijken. Soms door groene dalen, soms in ruig gebergte. 
Natuurlijk zijn er ook nadelen. Altijd op kop tegen de wind in, geen actiefoto’s van mezelf, alles zelf moeten regelen, kwetsbaar,  extra gewicht. Maar die wegen voor mij bij lange na niet op tegen de voordelen!

Elke fietsvakantie was steeds weer veel te kort. Ik droomde en droomde en eindelijk in 2001 kon ik voor 10 maanden op reis. Thailand, Laos, Cambodja, Vietnam en China. Vooral Laos en Cambodja waren indrukwekkend. Het fietsen is er nu heel anders, veel comfortabeler maar ik ben blij dat ik er ‘vroeger’ ook was.

Die reis was me zo goed bevallen dat ik nog wel eens langer op reis wilde. Dus hard werken en alles sparen en zo ging ik in 2007  voor twee jaar op reis. Weer Azië want daar kan ik geen genoeg van krijgen en elk land is weer zo anders. Dit keer startte ik in oost Turkije en fietste vervolgens door Iran, Turkmenistan, Oezbekistan, Tajikistan, Kyrgyzstan, China, Pakistan, India, weer terug naar Pakistan waar ik een tijdje bleef hangen en fietsen omdat China dichtzat vanwege de Spelen. Ik moest vliegen naar Mongolië en kon daarna China weer in, op weg naar Laos en Cambodja om in Thailand te eindigen. Wat een prachtreis was dat!

Echt wennen aan Nederland kon ik toen niet meer dus als ik kans zag ging ik weer. Ik paste mijn werk en mijn leven er op aan. 2 maanden terug in Pakistan (echt, ik had heimwee!), 5 maanden door Nepal, Bangladesh en noordoost India. Tussendoor ging ik in de vakanties ook fietsen natuurlijk. Zoals alle jaren.

Hoeveel? Vaak wordt me gevraagd in hoeveel landen ik heb gefietst. Een stuk of vijftig denk ik. Maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet belangrijk. Ik probeer altijd zo lang mogelijk in een land te zijn, zoveel mogelijk te verkennen, mensen te leren kennen, ontdekken hoe de cultuur werkt, hoe de politiek in elkaar zit, hoe de onderlinge verhoudingen werken. Van dat grote geheel kan ik maar relatief weinig opsteken dus ik kom er dan graag nog eens terug. Soms zit er een aantal jaren tussen de bezoeken in en dan is het leuk om de verschillen te zien en vrienden weer te ontmoeten.

Helaas verloor ik mijn baan maar dat biedt ook weer nieuwe kansen. Dus 2 maanden Iran om fietsroutes te maken voor Global Cyclist en evenzo 6 maanden door Cambodja, Laos en Vietnam.  Dat is weer een heel andere manier van fietsen door een land.
Voorlopig ben ik dus niet uitgefietst. Of het nou voor kort of voor lang is. Voor werk of alleen plezier. Maar liefst ben ik toch wat langer onderweg……