3. Adriatico!

Without any showers or thunders I cycle another dag through flat Italy, just following the route on maps.me, a kinda cycling for dummies. As long as you have the finishing point entered it can’t go wrong, right?
So I peddle very 😎 relaxed, even the sun comes out. Maps send me to all quiet roads and then to a very quiet track along the railroad. But shortly after it’s blocked by a big gate, there’s no way to go around. Oops!
I do need to cross the river and so I have to go a long way to get there but fortunately on beautiful and quiet roads. Maps keep sending me on dead end roads though, they end in the fields again and again…. Wish I had a paper map right now….

Coming closer to Trieste the views become more beautiful with mountains not so far away, it’s less and less looking like NL. The wind though is getting stronger by the minute and just as I reach the blue Adriatic coastline, the storm blows me almost off the road and after 70 km headwind I am totally knackered and check in at the first hotel. Tonight pizza night at the neighbors! Outside heave rains and storm again. 

Cycling along the seaside I always find amazing but along the Adriatico is so beautiful with clear blue waters especially in a clear blue sky sunny day when I wake up the next day! Joepie!
Lots of people are out for a swim. I have been cycling in Asia a lot and sunbathing or swimming in bikini or shorts is really not done.  I wish sometimes it’s not done here either. Can’t remember I’ve seen so many big bellies  and too much more….

I cycle into Trieste, a nice old town with a long Austrian history. I try to pass thru quickly but that ain’t happen today… Before I know it I am almost on the highway and just in time I can take an exit into a street and 10% ascent at least. Auch! My poor legs can’t handle it yet so I have to push the bike up…

Totally out of breath I suddenly see a very local coffeeshop in front of me. The old lady who’s running it can hardly walk but she is sóóo sweet. Inside there’re  only 2 tables, at one of them a few old men from the neighborhood. Books about old Trieste laying around, old magazins and today’s newspaper. The lady has some sweets too to go along with a double cappuccino. How can a shop like this survive? But it’s definitely one of my favorites! When I make an outside picture of the shop the sweet lady comes out and offers to take my picture . Instead we are both on it.

It’s been almost 40 years since I was in Italy, don’t have the best memories of the people, different times too…. But now, I am really starting to like Italy and the people are lovely and friendly and quite relaxed.

Finally I make my way out of Trieste and the real fun begins. On a beautiful cycle lane I enter Slovenia. Good memories come in my mind. In the eighties, before the war – gosh, i feel old – when it was still known as Yugoslavia I came here a couple of times, mostly hiking, European hiking trails and local hiking trails. Lots of fine memories…

Now I am back cycling. This trail goes through forest and tunnels, along the Coast, passing small villages, beautiful old towns with narrow streets and the salt fields. And with almost the constant view of the Adriatico of course! The bike lanes are amazingly beautiful and well kept, like in NL, even better! Being in the EU has done Slovenia good! Most amazing is the former busy coastal road turned into a separate bike and hike lane, no cars here anymore. The old small lane is still there.

Soon I also pass the border with Croatia!  But here the bike route changes into a mtb trail which makes riding a fully loaded bicycle a lot harder when it’s suddenly going up. With just the sounds of the wind, the birds and the knispering under my wheels I am not complaining…. But when the trail gets worse and actually follows a quiet paved road I change lanes, makes the climbing a lot easier… Sometimes the trail follows nice ‘olifantenpaadjes’. At the end of the day I find the nicest campsite of Istria, a small garden like eco camping.

The second half of the trail and it all goes up smoothly, the trail isn’t that bad and actually much fun, I’m getting the hang of it. Fortunately I don’t have to climb all the hills…

But for the final downhill I chose the paved road again, flying and rolling into an old coastal town, the end of my Istria trip. What a wonderful trip that was! Three countries in just 2 days. I met beautiful and friendly people in all 3 of them. Met a national volleyball play-star too 🙂 Landscape was beautiful and green! Crossed old little towns on hills and had the view of the blue Adriatico.
Somehow though I thought cycling along the coast of Istria would be flat , don’t know why. Well, I thought wrong after a 1400m climbing total. Which isn’t much of course but tell that to my poor legs! Have to do some more cycling to get in shape….

I took the bus back to Trieste for a relaxing day in this nice town and a well deserved meal!



Stukkie Fietsen 2

The roadtrip went well, a long 18 hours bus drive. Until Duisburg the bike goes in the luggage compartment. On the second stretch the bike is firmly locked on the back of the bus. We both arrive safe & sound in Milano.







Alberica is a wonderful host and a great guide when we go for a biketour in the city of Milan. Never thought the old city was so beautiful and relaxed with the parks, old buildings, the great square with the cathedral, lots of smaller tranquil squares, the old canal running tru town and the many big cobblestones in the streets, a 1000 years old and where old and new streetcars are passing.








Next morning a short stop at the local fresh market on the way to Central Station to take the trains to Venezia. The bike is allowed in regional trains only and it works well. The first one is really packed and some people are not happy with my fully loaded bike. On June 2nd it’s Republican Day in Italy so most people have a long weekend and go to the countryside. At the Garda Lake near Verona most passengers get off! The entrance of the 2nd train is way up but lucky I am there’s someone around to help me lift the bike up. At Mestre though there’s no elevator and I have to get my loaded bike down the stairs. But again I am lucky and get a lot of help.

I didn’t plan to  visit Venezia properly because of so much tourism but I realized this would probably be the only chance so I decided last minute to stay in Mestre, on the mainland. The bus takes me fast to the start at P. Roma. The arrival is awful, the square, bridge and waters packed by tourists coming or leaving by bus, car, train…. It’s like Amsterdam, Marken and Volendam at the same time! And the sound of hundreds of roller cases, all day long….

But, no regrets. I strolled in the streets of Venezia, some small some wider, some crowded some deserted, small bridges and big bridges. The largest bridge the Ponte di Rialto where everyone comes together. Churches everywhere, even a Russian Orthodox church where all the women wear a little headscarf. It is Pentecost so the churches are full today. And at the end the biggest of all: Basilica di San Marco at the huge square. That is certainly worth the trip!



















First day out on the bicycle, the weather is still great, sunny and a 29C, a bit lower than the past few days where temp went up to 33C. And a firm headwind to restrain my pace. Finding quiet roads isn’t that easy so I take a few detours. It’s like cycling the Netherlands, green flat countryside and lots of canals; only the houses are different, the good cappuccinos are a lot cheaper and the constant scent of sweet oleander accompanies me. After 85km I reach Latisana and drop in at the local hotel. No campsites around here. Not bad for a 1st day…

I am stuck here for the day, too much rain and thunders rolling in all day. In between I manage to have a nice walk along the river Al Tagliamento.


The difference between heavy rains and the first sunshine late afternoon in Latisana.














Al Tagliamento

With a bit of luck only showers tomorrow, no thunders 😉


Stukkie fietsen

Na een week heb ik nog steeds een gaatje in mijn been maar het is in elk geval niet meer zo diep. Ik heb ook de antibiotica kuur overleefd. Die was niet fijn want die gaat samen met diarree en verzwakking. Voedsel gaat er net zo hard uit als het erin gaat. Van conditie opbouwen kwam dus niks. 7 maanden terug ben ik thuis – ja de meeste ongelukjes gebeuren inderdaad thuis – van een krukje gedonderd, krukje zei krak…. Plat op mijn rug en op mijn achterhoofd. Na een aanvankelijke helse pijn trok die na 15 minuten weg en kon ik weer opstaan. Mijn kat keek zo verschrikt dat ík daar weer van schrok.

Na een paar dagen jawel, begon het overal pijn te doen. Op de röntgen zag mijn rug er goed uit. Gekneusd, fysio dan maar. Maar ook hoofdpijn, steeds vaker steeds erger, geen tabletje dat hielp, knettergek werd ik ervan. En dat met mijn schrijfberoep, gaat niet samen dus. MRI en bloedonderzoeken vertelden alleen maar dat alles goed is. Gelukkig dan maar.  Maar zo kom je dan op de grote hoop van ‘spierspanningshoofdpijn’.

Na een aantal vreselijke experimenten dan toch na bijna 6 maanden medicijnen gevonden die de pijn grotendeels doen verdwijnen maar waarvan ik dan wel weer als een zombie niet verder kom dan de bank. Nou ja, beter dan helse hoofdpijn en tegen de muren vliegen. Van conditie behoud of opbouwen kwam al helemaal niks terecht. Een beetje springen en het ging mis.

Maar sinds een week of twee gaat het toch wat beter, minder pijn en minder vaak en al twee weken geen superaanval.  Eindelijk! Nu maar hopen dat dit het begin van het einde is! Dus snel conditie opbouwen en korte fietstochtjes maken. Na 40km ben ik gesloopt, jemig ben ik er slecht aan toe. En dan de hond…… en een antibioticakuur…… weg klein beetje conditie…… jeetje ben ik pissig!

De hondeneigenaar was overigens wel meelevend maar eerlijk gezegd klonk het allemaal zo uit het boekje. Kunnen ze later zeggen dat ze echt meelevend zijn geweest. Ze hebben me zelfs een boekenbon opgestuurd. Toch netjes zou je zeggen… Maar nergens (sms of briefje) excuus voor de hond en ondanks mijn verzoek geven ze hun gegevens niet behalve dan een voornaam en mobielnummer. 

Ik heb de raad opgevolgd en heb een melding gedaan bij de politie. Nu is het aan de hondenbrigade. Het lucht me wel op, er klopte iets niet. En nu ligt het achter me.

Vanmiddag stap ik op de flixbus naar Milaan. Ik ben benieuwd, het is alweer een tijdje terug dat ik zo’n lange busrit heb gemaakt. Morgenmiddag arriveer ik in Milaan. En zal mijn fiets ook goed meekomen? Ik ga het meemaken. Na een nachtje Milaan bij een goede kennis neem ik de langzame trein naar Venetië. En daar start dus mijn fietstocht. Via Triest naar de zuidpunt van Istrie. Langs het dorpje Volosko, wie weet vind ik daar oude bekenden. Het is alweer 30 jaar terug dat ik hier – in de jaren 80 – met regelmaat kwam. Allemaal redelijk vlak en hopelijk voldoende om conditie op te bouwen voor wat komen gaat. Vandaar fiets ik omhoog naar Slovenië om vrienden uit Canada te ontmoeten. Het eerste doel van mijn trip. En vervolgens ga ik een prachtig mooi rondje Slovenië doen en aan het einde kom ik weer terug in Milaan voor de bus naar Amsterdam.

Ik heb er zin, 6 weken heerlijk buiten en kamperen! Joehoe!