5. Wilskracht

Soms zijn er van die dagen die ik louter en alleen doorkom op doorzettingsvermogen. Vandaag is er zo een. 
Ik begin in een heerlijk fietstemperatuurtje. Eindelijk. Alleen die harde wind. En die stormvlagen. Tegenwind natuurlijk.
Bij de bakker op de hoek koop ik 3 broodjes voor onderweg. Als ik het hele handeltje in mijn tas probeer te proppen bedenk ik dat het wel een groot pak is en kijk wat er zoal in dat zakje zit. Niet 3 maar 5 broodjes. Huh? Verkeerde zakje misschien? Ik loop de winkel weer in… Ja hoor, het klopt, 2 extra broodjes, om te proeven! Nou, bedankt hoor!

In een heerlijk zonnetje dus en zonder wind daal ik af naar de rivier en het gravel en weer omhoog het asfalt op. Even later, ik heb mijn fiets al een paar keer de heuvel opgeduwd, is de wind op komen zetten en heeft stormachtige vormen aangenomen. Oje! Om twee vreselijke klimmen off road te vermijden pak ik een stukje drukke weg. Helm op. Verre van ideaal. Maar wel lekker trappen en dicht langs de brede rivier die hier door de heuvels snijdt op weg naar de Alpen.

Terug in de stilte van het platteland. Smalle landwegen. Op en neer en op en neer….En als ik het nou allemaal fietsen kan… Niet dus. Tig keren moet ik mijn fiets kort of langer omhoog duwen, 10% 14% zelfs 18% Ben ik net boven, gaat het weer omlaag. En weer omhoog. Mijn longen willen niet meer. Mijn benen ook niet. Maar ik wil mijn doel halen vandaag! Eergisteren was ik gestrand in de wolkbreuken en donderslagen. Gisteren kwam ik niet eens weg vanwege het slechte weer. Vandaag moet het dus echt gebeuren. En zo duw ik mijn fiets tig keren omhoog, grrr… Mooi is het zeker, kleine boerderijtjes, uitzichten op de rivier die dan weer 100m lager ligt en dan weer op gelijke hoogte, vergezichten op de beboste bergen. Zo idyllisch.
Halverwege de dag verdwijnt de zon, dat scheelt nogal wat zweetdruppels.

Er zit een steentje in mijn schoen dat in mijn voet prikt. Schoen uit, zool eruit, uitgraven, geen steentje wel zand. Bij de volgende duw zit het steentje er weer. Of is het toch mijn sok? Schoen uit, sok uitgraven, niks te vinden. Mijn grote teen is na een aantal operaties erg gevoelig…. Na een uur knoeien gaat de sok uit. Ha lekker…. 

Ik kan natuurlijk ook regelmatig fietsen, en als het geleidelijk omhoog gaat trapt het nog best lekker, mijn conditie gaat er eindelijk een beetje op vooruit. Maar vandaag is het veel niet geleidelijk, mijn wilskracht wordt flink getest maar kan niet kapot.
En dan zie ik ineens twee koeien knuffelen. Mijn sok, de wind, het duwen, het maakt niks meer uit, mijn dag kan niet meer stuk! Even later ga ik het bos in waar ik de wind vooral hoor en op het mooie gravel gaat het geleidelijk omhoog. Ineens is het stil, geen lokaal verkeer meer maar vlinders. Lekker zeg! 


En dan kom ik het bos ook weer uit en sta ik voor een opgebroken weg. Aha, daarom was het zo stil in het bos…. Recht van de afzetting ligt een houten noodbruggetje zo smal dat twee mensen elkaar amper kunnen passeren. Aan de overkant een steile oever met twee flinke stenen als trapje. Daar krijg ik mijn fiets dus nooit overheen.

Aan de andere kant zie ik een paar mannen. Ze hadden me al zien aankomen. Ik zwaai en gebaar en eentje komt naar me toe. Samen manoeuvreren we de fiets over het bruggetje dat net zo breed is als mijn stuur; hij trekt aan mijn stuur en ik duw aan de achterkant, voetje voor voetje. Ook mijn dikke ortliebs passen net tussen tussen de balkjes. En samen tillen we de fiets over de stenen blokkade en omhoog naar de weg. Pffft, gelukt! En daarna natuurlijk meteen weer omhoog!

                                               bordje aan de andere kant

Voorbij het dorpje ga ik weer het bos in en nu sta ik plots voor een geel soepbord, midden in het bos. Ik ga mooi niet terug want deze gravelweg is zeldzaam mooi. Gigantisch lange bomen komen uit het diepe dal beneden en rijzen tot hoog in de lucht. Er is zelfs een fietsparkeerplaats, ja echt!

Het enige ‘gevaarlijke’ wat ik kan ontdekken is dat hier en daar een stukje aan de zijkant van het pad mist. Daar staat dan keurig een lintje omheen en er is nog genoeg ruimte over voor een bepakte fiets. En zo fiets ik zalig verder, het dal wordt smaller, de Alpen komen dichterbij. Daar staat dan ook nog zo’n mooi kapelletje waar de kaarsjes branden. Wie komt hier nou?

De eindstreep heb ik gehaald, een respectabele afstand gereden en geklommen en nnnnet binnen voor er weer een wolkbreuk losbarst. Wat een dag en wat voel ik me goed!

 

Stukkie fietsen

Na een week heb ik nog steeds een gaatje in mijn been maar het is in elk geval niet meer zo diep. Ik heb ook de antibiotica kuur overleefd. Die was niet fijn want die gaat samen met diarree en verzwakking. Voedsel gaat er net zo hard uit als het erin gaat. Van conditie opbouwen kwam dus niks. 7 maanden terug ben ik thuis – ja de meeste ongelukjes gebeuren inderdaad thuis – van een krukje gedonderd, krukje zei krak…. Plat op mijn rug en op mijn achterhoofd. Na een aanvankelijke helse pijn trok die na 15 minuten weg en kon ik weer opstaan. Mijn kat keek zo verschrikt dat ík daar weer van schrok.

Na een paar dagen jawel, begon het overal pijn te doen. Op de röntgen zag mijn rug er goed uit. Gekneusd, fysio dan maar. Maar ook hoofdpijn, steeds vaker steeds erger, geen tabletje dat hielp, knettergek werd ik ervan. En dat met mijn schrijfberoep, gaat niet samen dus. MRI en bloedonderzoeken vertelden alleen maar dat alles goed is. Gelukkig dan maar.  Maar zo kom je dan op de grote hoop van ‘spierspanningshoofdpijn’.

Na een aantal vreselijke experimenten dan toch na bijna 6 maanden medicijnen gevonden die de pijn grotendeels doen verdwijnen maar waarvan ik dan wel weer als een zombie niet verder kom dan de bank. Nou ja, beter dan helse hoofdpijn en tegen de muren vliegen. Van conditie behoud of opbouwen kwam al helemaal niks terecht. Een beetje springen en het ging mis.

Maar sinds een week of twee gaat het toch wat beter, minder pijn en minder vaak en al twee weken geen superaanval.  Eindelijk! Nu maar hopen dat dit het begin van het einde is! Dus snel conditie opbouwen en korte fietstochtjes maken. Na 40km ben ik gesloopt, jemig ben ik er slecht aan toe. En dan de hond…… en een antibioticakuur…… weg klein beetje conditie…… jeetje ben ik pissig!

De hondeneigenaar was overigens wel meelevend maar eerlijk gezegd klonk het allemaal zo uit het boekje. Kunnen ze later zeggen dat ze echt meelevend zijn geweest. Ze hebben me zelfs een boekenbon opgestuurd. Toch netjes zou je zeggen… Maar nergens (sms of briefje) excuus voor de hond en ondanks mijn verzoek geven ze hun gegevens niet behalve dan een voornaam en mobielnummer. 

Ik heb de raad opgevolgd en heb een melding gedaan bij de politie. Nu is het aan de hondenbrigade. Het lucht me wel op, er klopte iets niet. En nu ligt het achter me.

Vanmiddag stap ik op de flixbus naar Milaan. Ik ben benieuwd, het is alweer een tijdje terug dat ik zo’n lange busrit heb gemaakt. Morgenmiddag arriveer ik in Milaan. En zal mijn fiets ook goed meekomen? Ik ga het meemaken. Na een nachtje Milaan bij een goede kennis neem ik de langzame trein naar Venetië. En daar start dus mijn fietstocht. Via Triest naar de zuidpunt van Istrie. Langs het dorpje Volosko, wie weet vind ik daar oude bekenden. Het is alweer 30 jaar terug dat ik hier – in de jaren 80 – met regelmaat kwam. Allemaal redelijk vlak en hopelijk voldoende om conditie op te bouwen voor wat komen gaat. Vandaar fiets ik omhoog naar Slovenië om vrienden uit Canada te ontmoeten. Het eerste doel van mijn trip. En vervolgens ga ik een prachtig mooi rondje Slovenië doen en aan het einde kom ik weer terug in Milaan voor de bus naar Amsterdam.

Ik heb er zin, 6 weken heerlijk buiten en kamperen! Joehoe!

Hondenbeet

Honden, altijd een dingetje onderweg. Ze komen aanscheuren vanaf de heuvel waar ze me al een tijdje in de gaten hielden. Doodeng. Zelfs keffende schoothonden die de weg op racen met als enig doel om in mijn benen te happen. En dan de schaapshonden, die willen me het liefst helemáal opvreten. Het ergste was wel op de hoogvlakte in Turkije waar 2 Rottweilers een gat onder het hek groeven zodra ik in zicht kwam. Ze vlogen de weg op en achter me aan, veel interessanter dan het bewaken van een militair terrein natuurlijk. Zoiets gebeurt ook altijd net als je een beetje aan het klimmen bent. Ik had er al 110km tegenwind opzitten en niet gedacht dat ik nog zo hard kon fietsen. Maar ja, ik wilde dan ook liever niet verscheurd worden door 2 grommende hondenkoppen, ik zie die grote kwijlende bekken nog voor me. Aan het einde van de weg een loeidrukke dwarsweg die ik overvloog, alle zintuigen scherp. Het waren de vrachtwagens die de beesten ten leste tegenhielden. 100m verder stond ik te trillen op mijn benen, ik zag ze afdruipen en zakte toen door mijn knieën van de spanning. De Dazer bracht uitkomst, honden zouden niet eens de kans meer krijgen om bij me in de buurt te komen. Intussen ben ik heel wat relaxter geworden, ik grom of schreeuw terug, gooi stenen, dreig met slaan, negeer, het werkt.

Vandaag fiets ik samen met mijn gast via de mooie dorpjes naar Marken, een mooi eilandje met een smal klinkerweggetje langs het water naar de vuurtoren. Schitterend weer, een paar wandelaars, een paar fietsers, de toeristen nemen de doorgaande weg. Een gezin loopt daar te kuieren en ik fiets rustig om hen heen. Ik hoor haar nog net tegen haar man zeggen “misschien beter om de hond te roepen!”. Zoiets. Die hond loopt 10m verderop. Ik fiets relaxt rechts op het pad. De hond loopt inderdaad terug naar zijn baasje achter mij. Maar wanneer hij mij passeert hapt hij plotseling fel in mijn kuit! He zeg! 

Nou dat valt toch wel mee hoor zegt de man terwijl het bloed uit mijn vel spuit. Dacht het niet. “Ik zei toch dat je moest stoppen” zegt de vrouw. Je moet het lef maar hebben. Nou mevrouw, ik geloof niet dat het mijn verantwoordelijkheid is….. Afijn, de man bekijkt mijn kuit en beaamt dat het toch niet meevalt. Niet dat mijn kuit aan flarden is maar die hondenbek heeft een flink spoor achtergelaten en een hapje genomen. De vrouw houdt vol dat ik had moeten stoppen, het is ook zo’n smal paadje! Uiteindelijk komt er toch zoiets als een mager excuus. De hond wordt niet gecorrigeerd, hij heeft natuurlijk nooit zoiets eerder gedaan. Met hun telefoonnummer stap ik 15 minuten later weer op de fiets, ze zullen vanavond bellen hoe het me vergaat.

Even later maken we een stop en bekijk ik mijn kuit nog maar eens maar nu met mijn bril op want de pleister glijdt er steeds vanaf. Tot mijn schrik zie ik dat het toch een diep gaatje is, flinke strepen op mijn been, ziet er niet best uit. Heb ik dat? binnen een week ga ik weer op fietsreis. Toch maar even kijken of er hier een dokterspost is. Een vriendelijke dame van een souvenirwinkel helpt me graag en belt naar de dokterspost die gesloten is, zelfs voor een spoedgeval. Je zal hier maar wonen, notabene elke dag een dorp vol toeristen. Dan toch maar de kortste weg terug naar huis naar het ziekenhuis. Daar blijkt dat het  toch wel serieus genoeg is om er een hechting in te zetten. Maar dat doet men tegenwoordig liever niet want als er toch vuil in de wond zit dan kan dat geen kant meer op. Dan “metsel je de kat in de kelder’. In dit geval de hond dus….

 

Nu zit ik dus met een pijnlijke blauwe kuit waar een hapje uit is en een antibiotica kuur voor de komende 5 dagen. Nou, daar heb ik flink de pest over in. Ik en medicijnen, dat botert niet zo.

’s Avonds belt mevrouw inderdaad terug en deze keer met de volle excuses ook voor haar lauwe gedrag van vanmiddag. Opnieuw herinnert ze me eraan dat ze toch zo had gezegd om te wachten. Ze komt er niet mee weg, ik wrijf het er maar eens goed in en ze moet diep door het stof. Kan ik nog wat voor je doen vraagt ze. Nou, ik geloof dat ik een hele grote bos bloemen wel heb verdiend! Dat gaat haar geloof ik net iets te ver maar ze wil me wel een brief sturen met excuses en oja ook de eventuele kosten uiteraard betalen en wat vervelend allemaal, hun weekend is ook helemaal naar de knoppen nu. Ik ontken uiteraard niets. En ja, neem er maar een lekker wijntje op vanavond. Hmm… dat gaat dus niet samen met antibiotica.  Ze belooft om de hond voortaan aan de riem te laten en te voorkomen dat het beest weer iemand gaat bijten.

Voorlopig hou ik honden toch maar weer op een afstandje en de Dazer gaat weer mee op reis!

Wat een schitterend mooie lentedag!

Op zo’n zonnige dag is het niet anders, ik moet erop uit! Wikken en wegen, welke kant zal ik op? Amsterdam ligt enorm gunstig voor dagritjes naar alle windstreken…
Ik ga richting het Gooi…..

Het kerkje van Schellingwoude
Pampus
Lammetjes aan de dijk
De draaibrug bij Ome Ko in Muiden. Vol terras en veel fietsers onderweg
Het Muiderslot

Voor dorstige fietsers en wandelaars…..

De klokkenstoel van de Ostkerk in Muiderberg
Muiderzand 9 april en al lekker zonnen op het strand van Muiderberg
Naardense bos
Naardense bos

De Meentweg in Valkeveen

De Meentweg, misschien wel, samen met de Flevoweg, het duurste laantje van Nederland met gigantische villa’s (van oa de Bouvrie) en landgoederen

Landgoed
Hofstede

Hofstede Oud Bussum, van 1903 tot 1956 de eerste modelmelkerij van Nederland, voor de levering van ‘onvervalschte melk’. Nu uitgeverij.

Bospad
Mooi bosgravelpad
Bospad
Bussummerheide Hoe heet deze boom? Wie het weet mag het zeggen….
Karnemelksloot Twee verschillende uitzichten vanaf de Erfgooiersbrug

Uitzicht naar de andere kant

Langs de rand van het Naardermeer gebied

Jaagpad langs de ’s Gravenlandse Vaart

De kazemat Uitermeer is deel van de Stelling van Amsterdam, in de polder van Keverdijk
Torenfort Ossenmarkt in Weesp, ook onderdeel van de Stelling van Amsterdam
Het mooie plaatsje Weesp, het oude centrum dan….
Westbatterij Muiden. Weer terug langs het IJmeer en over het mooie dijkje
Schapendijkje

en de vele jonge lammetjes

Bloemetjes op IJburg

 

Zo, een mooi eerste rondje van 72km!
De eerste wintervetjes gaan eraf. Een goed begin van hopelijk een seizoen vol mooie fietsritten!

 

Memories

Tijdens mijn vele reizen heb ik veel, heel veel fantastische, bijzondere, lieve en interessante mensen ontmoet. Met regelmaat werd ik uitgenodigd voor thee en lunch of werd er een bedje voor me uitgerold. Dat heeft een gigantische indruk op me gemaakt en zonder al deze mooie mensen was mijn reis lang zo mooi niet geweest.  Dat die indruk ook wederzijds is heeft me eveneens bijzonder geraakt en vaak verbaasd. En zo kan het volgende gebeuren. Gerrit Heij  fietst 9 jaar na dato over een ongeveer zelfde route door Tajikistan en schrijft het volgende in zijn blog:

“Na een paar kilometer kom ik in het plaatsje Wer, op de kaart staat een restaurant aangegeven, ik kan het nergens vinden, dus even vragen. Een oude baas antwoord of ik thee (Tsai) wil, ja graag. Achter hem aan door een paar landjes, bij het huis wordt ik getrakteerd op een compleet ontbijt. Hij vraagt Akuda ? Dat is een vraag die wordt elke dag tientallen keren gesteld, namelijk waar kom je vandaan? Gallandia (Nederland). Vervolgens vraagt hij of ik Bernadette ken. En ja hoor ik ken maar één Bernadette en dat is de wereldfietster Bernadette Speet, even later komt hij met een foto die zij 9 jaar geleden, daar heeft achtergelaten! “

 

Photocredit Gerrit Heij. De man houdt mijn familiefoto vast die ik hem in 2007 heb gegeven.

 

Hoe mooi is dit!